وقتی چیزی را به صورت عاریه (قرض موقت و رایگان) از کسی میگیرید، هزینههایی که برای استفاده از آن مال لازم میشود، مثل بنزین ماشین یا برق ابزاری که قرض گرفتهاید، بر عهده خود شما به عنوان گیرنده امانت (مستعیر) است. اما هزینههای نگهداری معمولی آن مال، مثلاً تعویض روغن ماشین یا روغنکاری ابزار، تابع عرف رایج در جامعه است. یعنی اگر در عرف مردم، فلان هزینه جزو مخارج نگهداری محسوب شود، باید شما بپردازید، مگر اینکه در ابتدا طور دیگری توافق کرده باشید. نکته این است که اگر طرفین شرط خاصی بگذارند، مثلاً بگویند همه هزینهها با مالک است، یا برعکس، همان شرط ملاک عمل خواهد بود. پس قانون در اینجا یک قاعده کلی گذاشته اما به شما اجازه میدهد با توافق، آن را تغییر دهید. در نتیجه، اگر شرطی در کار نباشد، شما باید هزینههای مصرفی و جاری مال عاریهای را بپردازید و مالک هم نمیتواند هزینههای عادی نگهداری را از شما بخواهد مگر اینکه آن هزینهها در عرف جزو مخارج استفاده به حساب بیاید.