اگر کسی که چیزی را به امانت (عاریه) گرفته بخواهد آن را پس بدهد، باید قواعدی را که برای بازپسدادن امانتهای دیگر در قانون آمده رعایت کند. یعنی همان طور که در مواد ۶۲۴ و ۶۲۶ تا ۶۳۰ قانون مدنی برای پسدادن اموال امانی مثل ودیعه گفته شده، عمل کند. برای مثال، باید مال را در همان جایی که تحویل گرفته به صاحبش برگرداند، مگر این که طور دیگری توافق کرده باشند. این قانون هم برای عاریهدهنده و هم عاریهگیرنده الزامآور است. عاریهگیرنده نمیتواند به دلخواه خودش تصمیم بگیرد مال را کجا یا چطور پس بدهد. اگر این قواعد را رعایت نکند، ممکن است مسئول خسارتهای وارده شناخته شود. منظور از «رد عاریه» یعنی بازگرداندن مال به صاحبش پس از پایان مدت امانت یا هر وقت که عاریهدهنده بخواهد. در این هنگام باید محل و نحوه تحویل دقیقاً مطابق همان دستورالعملهایی باشد که در مواد اشارهشده برای امانتهای دیگر تعیین شده.