قاعدهای ویژه در مورد عاریه گرفتن طلا و نقره وجود دارد. اگر کسی مقداری طلا یا نقره، چه سکه باشد چه زیورآلات یا شمش، به عنوان عاریه از دیگری بگیرد، در برابر آن مسئولیت سنگینی پیدا میکند. بر خلاف عاریه اموال دیگر که معمولاً تا وقتی خود عاریهگیرنده کوتاهی یا زیادهرویی نکند، ضامن نیست، در اینجا او در هر حال ضامن جنس امانتگرفته شده است. یعنی اگر آن طلا یا نقره بدون هرگونه تقصیری از سوی او، مثلاً در اثر سرقت یا آتشسوزی از بین برود، باز هم باید مثل یا قیمت آن را به مالک بپردازد. نکته مهم این است که این ضمان، قانونی و بدون نیاز به توافق قبلی است. حتی اگر در زمان عقد عاریه شرط نشده باشد که عاریهگیرنده در صورت تلف شدن مال مسئول است، عرف و قانون او را مسئول میدانند. بنابراین کسی که طلا یا نقره عاریه میکند، عملاً ریسک نگهداری آن را به طور کامل بر عهده میگیرد و تنها راه رهایی از این مسئولیت، بازگرداندن عین مال به صاحبش است.