اگر چیزی را به امانت بگیرید و به دلیل عیب پنهان یا آشکاری که در آن وجود دارد، به شما آسیب مالی یا جانی برسد، قاعده این است که صاحب مال (معیر) مسئول جبران آن خسارت نیست. مگر اینکه در عرف و عادت مردم، او را عامل ایجاد آن خسارت بدانند؛ مثلاً اگر عمداً عیب را پنهان کرده باشد یا میدانسته که استفاده از آن مال خطرناک است و به شما هشدار نداده باشد. این قانون فقط مربوط به عاریه نیست؛ بلکه برای موارد مشابه مثل امانت (ودیعه) و اجاره هم صادق است. یعنی اگر مستأجر یا امین از مال استفاده کند و به دلیل نقصی که در آن بوده آسیب ببیند، موجر یا امانتدهنده در صورت نداشتن تقصیر، مسئولیتی ندارد. پس در عمل، برای گرفتن خسارت باید ثابت کنید که طرف مقابل در بروز حادثه نقش داشته یا عرفاً او را مقصر میدانند. در غیر این صورت، خسارت متوجه خود استفادهکننده است.