عاریه یا همان قرض دادن و قرض گرفتن موقت یک مال، یک قرارداد جایز است. یعنی هر یک از طرفین (عاریهدهنده یا عاریهگیرنده) میتوانند هر وقت که بخواهند آن را به هم بزنند و نیازی به رضایت طرف دیگر یا مراجعه به دادگاه نیست. این قرارداد بر خلاف برخی عقود مثل اجاره یا بیع، الزامآور دائمی ندارد. نکته مهم دیگر این است که عاریه با فوت هر یک از طرفین خودبهخود از بین میرود. یعنی اگر عاریهدهنده یا عاریهگیرنده بمیرد، قرارداد عاریه منفسخ میشود و مال باید به مالک اصلی یا ورثه او بازگردانده شود. ورثه عاریهگیرنده هم نمیتوانند به استناد قرارداد قبلی، مال را نزد خود نگه دارند.