برای اینکه کسی بتواند مالی را به صورت عاریه (قرض رایگان) به دیگری بدهد، دو شرط اصلی در او لازم است: اول آنکه باید از نظر قانونی «اهلیت» داشته باشد؛ یعنی بالغ، عاقل و رشید باشد تا بتواند در اموال خود تصرف کند. دوم آنکه باید «مالک منفعت» آن مال باشد. یعنی اگر خودش صاحب عین مال نباشد، باز هم میتواند اجازهٔ استفاده از آن را بدهد، به شرطی که حق استفاده از آن مال را داشته باشد. برای نمونه، کسی که یک خانه را اجاره کرده است، مالک خودِ خانه نیست اما مالک منفعت آن (حق سکونت) است. بنابراین میتواند تا زمانی که اجارهنامه معتبر است، آن خانه را به صورت عاریه به شخص دیگری بسپارد. پس در عاریه، داشتن مالکیت بر خودِ مال ضروری نیست و صرفاً داشتن حق بهرهبرداری از آن کافی است. اگر شخصی بدون داشتن اهلیت یا بدون مالکیت منفعت، مالی را عاریه دهد، این قرارداد از اساس باطل است و طرف مقابل نمیتواند بر اساس آن ادعایی داشته باشد. قانون در این ماده مرز روشنی بین عاریه و سایر عقود گذاشته و تأکید دارد که مبنای عاریه، اجازهٔ استفاده است، نه انتقال مالکیت عین.