اگر کسی مالی را بهعنوان امانت (مثل ودیعه یا عاریه) نزد دیگری بگذارد و پس گرفتن آن مال نیاز به هزینهای داشته باشد (مثل حملونقل یا بستهبندی)، این هزینهها بر عهده صاحب مال (امانتگذار) است، نه امانتدار. امانتدار موظف نیست از جیب خود خرج کند تا مال را برگرداند. برای مثال، اگر وسیله سنگینی را در شهر دیگری به کسی بسپارید و حالا خواستار بازپسگیری آن باشید، کرایه حمل آن با شماست. امانتدار میتواند تا دریافت این هزینهها از تحویل مال خودداری کند، چون قانون او را ملزم به پرداخت هزینه بازگرداندن مال نکرده است. این قاعده در همه انواع امانتهای قانونی (اعم از امانتهای قراردادی مثل اجاره یا امانتهای قهری مثل پیدا کردن مال گمشده) جاری است، مگر اینکه طرفین طور دیگری توافق کرده باشند.