اگر کسی مالی را به رسم امانت نزد دیگری بگذارد و آن شخص (امانتدار) برای نگهداری و محافظت از آن مال هزینهای بکند – مثل هزینهی انبارداری، خوراک دام یا تعمیرات ضروری – صاحب مال (امانتگذار) موظف است این هزینهها را به امانتدار بپردازد. این حکم فقط مربوط به مخارجی است که برای حفظ مال انجام شده باشد، نه هزینههای دلخواه یا بیربط. در عمل، امانتدار باید بتواند ثابت کند این مخارج برای جلوگیری از آسیب یا خراب شدن مال ضروری بوده است. اگر امانتگذار از پرداخت خودداری کند، امانتدار میتواند از طریق مراجع قضایی آن را مطالبه کند.