این ماده به مسئولیت صاحبان مکانهایی مانند کاروانسرا، مهمانخانه و حمام در قبال وسایل و لباس مشتریان میپردازد. طبق این قانون، این افراد تنها در دو حالت مسئول جبران خسارت یا فقدان اموال مشتریان هستند: اول اینکه مشتری وسایل خود را به طور رسمی به آنها بسپارد (امانت بگذارد) و دوم اینکه طبق عرف و رسم محل، تحویل وسایل به این افراد در حکم امانتگذاری محسوب شود. مثلاً اگر در شهری رسم باشد که مسافران چمدان خود را در انبار هتل بگذارند و صاحب هتل کلید آن را داشته باشد، این عمل در حکم ایداع است و هتلدار مسئول خواهد بود. اما اگر مشتری وسایل خود را در اتاق رها کند و به صاحب مکان نسپارد، معمولاً مسئولیتی متوجه آنها نیست مگر اینکه عرف محل طور دیگری حکم کند. پس برای اینکه بتوانید از این افراد شکایت کنید، باید ثابت کنید که یا رسماً امانت دادهاید یا عرف محل این کار را امانت تلقی میکند.