این ماده به وضعیتی میپردازد که صاحب مال (ودیعهگذار) فوت میکند. در این صورت، قرارداد ودیعه که بر اساس اعتماد و امانت بین دو طرف بسته شده بود، خودبهخود از بین میرود. اما شخصی که مال نزد او به امانت سپرده شده (امین یا مستودع) نمیتواند بهدلیل فوت صاحب مال، آن را به هر کسی که بخواهد برگرداند یا خودش نگه دارد. تکلیف امین پس از فوت ودیعهگذار این است که باید مال امانی را تنها به ورثهٔ متوفی تحویل دهد. وراث به کسانی گفته میشود که طبق قانون وارث شخص مرده محسوب میشوند. اگر امین مال را به غیر وراث بدهد، در برابر وراث مسئول خواهد بود و ممکن است مجبور به جبران خسارت شود. در عمل، این حکم تضمین میکند که اموال متوفی به دست وارثان قانونی برسد و از سوءاستفاده یا انتقال نادرست آن جلوگیری شود. بنابراین امین تا زمان تحویل به وراث، همچنان مسئول نگهداری از مال است و نمیتواند بدون رضایت آنان از زیر بار مسئولیت شانه خالی کند.