اگر کسی که امانتدار بوده فوت کند و وارث او که هنوز از امانی بودن مال خبر ندارد، آن مال را نابود کند، باید مثل یا قیمت آن را بپردازد. در این حکم، ناآگاهی وارث از امانت بودن مال، او را از مسئولیت نمیرهاند. این ماده بر این اصل استوار است که هر کس مالی را که در دست دارد، در برابر تلف کردن آن مسئول است؛ مگر اینکه ثابت کند بدون تقصیر او تلف شده است. پس وارث نمیتواند بگوید «نمیدانستم مال امانی است و اجازه تصرف نداشتم» و از جبران خسارت شانه خالی کند. او باید مثل مال را بدهد اگر مثلی باشد (مانند یک کیسه گندم) و اگر قیمی باشد (مانند یک تابلوی نقاشی) قیمت آن را بپردازد.