کسی که مالی را به عنوان امانت از دیگری میپذیرد، حق ندارد بیش از نگهداری ساده از آن مال، کاری انجام دهد. مثلاً نمیتواند از آن استفاده شخصی کند یا آن را به کس دیگری بدهد، مگر این که صاحب مال به او اجازه داده باشد، چه صریح و روشن و چه به شکلی که از رفتارش معلوم باشد. اگر امین بدون این اجازه دست به چنین کاری بزند، در برابر هر خسارتی که به مال وارد شود مسئول است و باید آن را جبران کند. این مسئولیت حتی اگر مال به صورت اتفاقی هم از بین برود، بر عهده امین خواهد بود. پس هر تصرفی فراتر از حفاظت، مثل فروش، رهن گذاشتن یا حتی استفاده موقت، بدون رضایت صاحب مال، امین را ضامن میکند. مفهوم «اجازه ضمنی» هم در اینجا مهم است: مثلاً اگر امانتگذار بداند که امین همیشه از امانت استفاده میکند و هیچ اعتراضی نکند، این سکوت میتواند به معنای اجازه تلقی شود. اما در موارد تردید، بهتر است امین حتماً اجازه کتبی بگیرد تا گرفتار ضمان نشود.