بر اساس این قانون، کسی که مالی را به عنوان امانت میپذیرد، اگر آن مال بدون تقصیر او (مثلاً بر اثر سیل، زلزله یا سرقت غیرقابل پیشبینی) تلف شود یا آسیب ببیند، مسئول جبران خسارت نیست. این یک اصل کلی است که امانتدار را از مسئولیت در برابر حوادث غیرقابل کنترل معاف میکند. اما اگر امانتدار در نگهداری مال کوتاهی کند یا از آن سوءاستفاده نماید، مسئول خواهد بود. «تعدی» یعنی استفاده از مال امانی بر خلاف دستور صاحب آن یا خارج از حدود مجاز، و «تفریط» یعنی سهلانگاری در حفظ و نگهداری مال. در این دو حالت، حتی اگر مال به طور اتفاقی هم تلف شود، امانتدار موظف به جبران خسارت است.