شخصی که مالی را به عنوان امانت نزد خود میپذیرد، موظف است مطابق دستور صاحب مال از آن نگهداری کند. اگر مالک روش خاصی را برای نگهداری تعیین کرده باشد، امین باید همان روش را به کار گیرد. در صورتی که مالک ترتیبی مشخص نکرده باشد، امین باید به شیوهای متعارف و معمول در جامعه از آن مال محافظت کند. مثلاً اگر کسی خودروی خود را به امانت بگذارد و بگوید در پارکینگ سرپوشیده نگهداری شود، امین باید همین کار را بکند؛ در غیر این صورت اگر خودرو را در کوچه پارک کند و خسارتی ببیند، مسئول جبران آن خواهد بود. نتیجه عدم رعایت این وظیفه، ضمان و مسئولیت امین در برابر مالک است. یعنی اگر امین بر خلاف دستور مالک یا بر خلاف عرف و عادت، از مال نگهداری نکند و آن مال تلف یا آسیب ببیند، باید خسارت وارده را به مالک بپردازد. این حکم برای حفظ حق مالک و جلوگیری از سهلانگاری امین وضع شده است. توجه داشته باشید که «امین» در اینجا به شخصی گفته میشود که مال دیگری را بدون دریافت اجرت و صرفاً به رسم امانت در اختیار دارد، مانند کسی که وسیلهای را از دوست خود قرض میگیرد یا مال خود را نزد دیگری به ودیعه میگذارد. این ماده صرفاً به تکلیف امین در نگهداری مال اشاره دارد و شرایط دیگری مانند نحوه استفاده از مال را شامل نمیشود.