ودیعه یا همان امانتگذاشتن یک مال نزد دیگری، بهعنوان یک قرارداد جایز شناخته میشود. یعنی هر یک از طرفین (امانتگذار یا امانتدار) میتوانند هر وقت که بخواهند این قرارداد را بههم بزنند و نیازی به رضایت طرف دیگر نیست. این ویژگی برخلاف قراردادهای لازم است که تا پایان مدت یا انجام تعهد، قابل فسخ یکطرفه نیستند. در عمل، این آزادی فسخ به این معناست که امانتگذار هر لحظه بتواند مال خود را پس بگیرد و امانتدار هم هر زمان که مایل باشد بتواند مال را بازگرداند. البته تا وقتی قرارداد پابرجاست، امانتدار موظف است از مال بهخوبی نگهداری کند و در صورت تعدی یا تفریط (یعنی زیادهروی یا کوتاهی در نگهداری) مسئول جبران خسارت خواهد بود.