این ماده قرارداد ودیعه را تعریف میکند که در زندگی روزمره با نام «امانتگذاری» یا «سپردن امانت» شناخته میشود. در این عقد، یک نفر (مودع) مال خود را به دیگری (مستودع یا امین) میدهد تا آن را بدون دریافت هیچ اجرتی نگهداری کند. بنابراین ودیعه همیشه رایگان است و اگر برای نگهداری مال، دستمزدی تعیین شود، دیگر ودیعه نیست بلکه نوعی اجاره یا قرارداد دیگر محسوب میشود. نکته کلیدی این است که مستودع تنها وظیفه نگهداری از مال را دارد و مالکیت آن به او منتقل نمیشود. او امانتدار محسوب میشود و باید مانند افراد عادی از مال امانی مراقبت کند؛ اگر در این نگهداری کوتاهی کند یا زیادهروی نماید (تعدی یا تفریط)، در برابر خسارتهای وارد شده مسئول خواهد بود. این قرارداد در امور روزمره مثل سپردن کلید خانه به همسایه یا گذاشتن چمدان نزد دوست کاربرد فراوان دارد.