وقتی شرکا ملک مشاع خود را با توافق یکدیگر تقسیم میکنند و این تقسیم بهدرستی و با رعایت تشریفات قانونی انجام شود، دیگر هیچکدام از آنها نمیتواند بهتنهایی از این تقسیم برگردد. یعنی اگر یکی از شریکها بعد از تقسیم پشیمان شود یا فکر کند سهم کمتری گرفته است، نمیتواند بدون رضایت بقیه شرکا، تقسیم را برهم بزند و دوباره خواهان سهمبندی جدید شود. این قانون برای حفظ ثبات در روابط حقوقی و جلوگیری از نزاعهای بعدی وضع شده است. پس از امضای قرارداد تقسیم، هر شریک مالک بخش جداگانهای میشود و دیگر مالکیت مشاعی میان آنها وجود ندارد. تنها راه بازگشت از تقسیم، توافق دوباره همه شرکا یا اثبات بطلان یا فسخ تقسیم از طریق دادگاه است. در عمل این ماده به این معناست که شرکا باید پیش از تقسیم با دقت و آگاهی کامل تصمیم بگیرند، چون پس از انجام آن، تغییر نظر یک شریک بهتنهایی تأثیری در تقسیم ندارد و نمیتواند آن را ملغی کند.