وقتی چند نفر در یک مال شریک هستند و میخواهند آن را بین خود تقسیم کنند، قانون روش خاصی را برای این کار تعیین کرده است. اگر مال از نوع «مثلی» باشد، یعنی چیزهایی مثل گندم، برنج یا پول که نمونههای مشابه دارند، تقسیم بر اساس مقدار سهم هر شریک انجام میشود. مثلاً اگر دو نفر به نسبت مساوی در یک تن برنج شریک باشند، هرکدام ۵۰۰ کیلو برنج میبرند. اما اگر مال از نوع «قیمی» باشد، یعنی چیزهایی مثل خودرو یا خانه که هرکدام ویژگی منحصر به فردی دارند، اول باید ارزش مالی سهمها را جوری تنظیم کرد که عادلانه باشد. مثلاً اگر یک خانه دو اتاق داشته باشد و سهم شرکا مساوی نباشد، ممکن است شریکی که سهم بیشتری دارد، اتاق بزرگتر را بگیرد و برای جبران، مبلغی به شریک دیگر بپردازد. بعد از این که مال به بخشهای جداگانه تقسیم شد (افراز) یا ارزش سهمها تعدیل شد، نوبت به تعیین این میرسد که هر شریک کدام بخش را بردارد. اگر خود شرکا نتوانند به توافق برسند و با هم کنار بیایند، قانون میگوید که باید قرعه کشی کنند. یعنی با قرعه مشخص میشود که کدام قطعه یا کدام سهم به کدام شریک میرسد. این روش برای جلوگیری از اختلاف و دعواست و به همه شرکا شانس مساوی میدهد.