این ماده به دو نوع تقسیم اشاره دارد که یکی مجاز و دیگری ممنوع است. تقسیم خودِ ملک وقفی (یعنی زمین یا ساختمانی که وقف شده) میان موقوفعلیهم یا اشخاص دیگر بلامانع است؛ مثلاً اگر یک قطعه زمین بزرگ وقف شده باشد، میتوان آن را به قطعات کوچکتر تقسیم کرد. اما تقسیم مال موقوفه (یعنی عواید و منافع حاصل از آن ملک، مانند اجارهبها یا محصولات کشاورزی) میان موقوفعلیهم جایز نیست. یعنی نمیتوان سهم هر یک از ذینفعان وقف را جداگانه به آنان اختصاص داد و باید منافع طبق شرایط وقفنامه میان همه تقسیم شود. علت این ممنوعیت آن است که وقف برای استفاده همگانی یا گروه خاصی ایجاد شده و نباید منافع آن به صورت اختصاصی در اختیار فرد یا افرادی قرار گیرد. در عمل، این حکم برای جلوگیری از خروج مال از حالت وقف و حفظ هدف واقف (کسی که مال را وقف کرده) وضع شده است. اگر تقسیم منافع مجاز بود، ممکن بود هر یک از موقوفعلیهم سهم خود را بفروشند یا به ارث بگذارند و در نهایت وقف از بین برود. بنابراین، متولیان وقف باید مراقب باشند که تقسیم عین ملک (خود زمین یا ساختمان) ایرادی ندارد، اما تقسیم درآمد و منافع آن میان افراد ذینفع ممنوع است.