وقتی چند نفر در یک مال شریک هستند، هر کدام میتوانند درخواست تقسیم کنند. اما قانون میگوید اگر تقسیم مال برای یکی از شریکها ضرر داشته باشد (مثلاً ارزش سهمش کم شود یا نتواند از آن استفاده کند) و برای دیگری ضرری نداشته باشد، باید دید چه کسی درخواست تقسیم را داده. اگر شریکی که تقسیم به ضررش است درخواست کند، شریک دیگر مجبور به پذیرش تقسیم است. اما اگر شریکی که ضرر نمیبیند درخواست تقسیم کند، شریک متضرر نمیتواند مجبور به تقسیم شود. مثلاً فرض کنید دو نفر در یک خانه شریک هستند. اگر یکی از آنها نیاز فوری به پول داشته باشد و خانه را بفروشد، شاید برایش ضرر نداشته باشد ولی برای شریک دیگر که در آن خانه زندگی میکند، از دست دادن خانه ضرر بزرگی است. در این حالت، شریکی که در خانه زندگی میکند نمیتواند شریک دیگر را مجبور به تقسیم کند، مگر اینکه خودش درخواست تقسیم را بدهد. نکته مهم این است که منظور از «ضرر» در این ماده، ضرر مالی یا عرفی است که به خاطر خود تقسیم به وجود میآید، نه ضررهای شخصی یا سلیقهای. تشخیص این که آیا تقسیم ضرر دارد یا نه، با عرف و نظر کارشناس است.