وقتی شرکتی با عقد لازم مثل عقد شرکت تشکیل بشه، اما توی قراردادش مدت مشخصی برای ادامه کار تعیین نشده باشه، هر کدوم از شریکها میتونن هر موقع که دلشون خواست از شرکت خارج بشن. یعنی نیازی نیست منتظر پایان یه مدت خاص باشن یا دلیل خاصی برای جدایی بیارن. این حق رو قانون بهشون داده که هر لحظه اعلام کنن دیگه نمیخوان توی شرکت بمونن. نکتهای که هست اینه که این قانون فقط برای شرکتهایی کاربرد داره که با یه عقد لازم درست شدن، یعنی همون قراردادهای الزامآوری که طرفین نمیتونن یکطرفه فسخش کنن. اما چون مدت توش مشخص نشده، قانون به هر شریک اجازه انحلال یکطرفه میده. پس اگه تو قرارداد شرکت براشون مدت معین کرده باشن، دیگه نمیتونن به این ماده استناد کنن و باید تا پایان اون مدت بمونن یا از راههای دیگه مثل توافق یا فسخ قانونی اقدام کنن.