طبق این قاعده، هر شریکی که مال مشترک پیش اوست، مانند یک امین محسوب میشود. یعنی اگر آن مال بدون کوتاهی یا زیادهروی او از بین برود یا آسیب ببیند، مسئولیتی ندارد و نیازی به جبران خسارت نیست. اما اگر در نگهداری مال کوتاهی کند (تفریط) یا بیش از حد مجاز تصرف کند (تعدی)، در این صورت ضامن خواهد بود و باید خسارت وارده را جبران نماید. این حکم برای حفظ تعادل بین شرکا وضع شده است تا شریکی که مال نزد اوست، بدون نگرانی از حوادث غیرقابل پیشبینی، بتواند از آن نگهداری کند.