هر یک از شرکا حق دارد تنها در چارچوب اجازهای که از سوی دیگر شرکا گرفته، در اموال شرکت تصرف کند. اگر شریکی بدون اجازه یا بیش از حدی که اجازه داده شده، در مال مشترک دست ببرد، در برابر دیگر شرکا مسئول شناخته میشود. مثلاً اگر شریکی بدون هماهنگی، اتاق مشترک را اجاره دهد یا جنس انبار را بفروشد، هر خسارتی که پیش بیاید بر عهده خود اوست. این مسئولیت، «ضمان» نام دارد و به این معناست که شریک خاطی باید زیان وارده را جبران کند، حتی اگر قصد سوء نداشته باشد. به عبارت دیگر، سود احتمالی هم از آنِ او نخواهد بود و اگر معاملهای انجام داده، نتایج آن به شرکت بازنمیگردد مگر با تایید بقیه. قانون در اینجا از حقوق شرکا در برابر تصمیمهای یکطرفه و خودسرانه محافظت میکند.