این ماده دربارهٔ وضعیتی است که شرکا در شرکت یا اموال مشترک، در قرارداد یا اساسنامه خود شرط کردهاند که بعضی از مدیران تنها و بدون هماهنگی با یک مدیر دیگر نمیتوانند کاری انجام بدهند. در چنین حالتی، اگر یکی از آن مدیران بدون گرفتن امضای شریک یا مدیر دیگر، بهتنهایی دست به اقدامی بزند، در برابر بقیهٔ شرکا مسئول شناخته میشود و باید خسارت احتمالی را جبران کند. منظور از «ضامن» در اینجا همین مسئولیت جبران خسارت است. جالب است که این قانون حتی وقتی هم که مدیر دیگر بهدلایلی مثل بیماری یا سفر نمیتوانسته در آن کار مشارکت کند، باز هم مدیری که بهتنهایی اقدام کرده را مسئول میداند. یعنی عذر «دیگری نبود تا امضا کند» پذیرفته نیست و مدیر باید منتظر میمانده یا راه دیگری برای کسب مجوز پیدا میکرده. نتیجهٔ عملی این ماده این است که شرکا میتوانند با خیال راحت روی شرط «مدیریت مشترک» حساب کنند و بدانند که اگر یکی از مدیران از این شرط سرپیچی کند، خودش شخصاً جوابگوی ضرر و زیان خواهد بود.