در شرکتهایی که چند نفر بهطور مستقل و جداگانه اجازهٔ ادارهٔ امور را دارند، هر شریک میتواند به تنهایی و بدون نیاز به موافقت دیگران، کارهای لازم برای مدیریت شرکت را انجام دهد. این اختیار شامل اقدامات عادی روزمره مثل خرید و فروش، استخدام کارمند یا انعقاد قراردادهای جاری میشود. اما اگر شرکا در اساسنامه یا توافق جداگانهای محدودیتهایی برای این اختیار تعیین کرده باشند، آن محدودیتها معتبر است. نتیجهٔ این قانون آن است که در چنین شرکتهایی، تصمیمهای مدیریتی هر شریک برای شرکت و سایر شرکا الزامآور است و آنها نمیتوانند بعداً ادعا کنند که از عمل مدیر بیخبر بودهاند. البته شرکا میتوانند با مراجعه به دادگاه یا با اصلاح اساسنامه، اختیار مدیر مستقل را محدود یا لغو کنند. این ماده به شرکایی که در مدیریت شرکت نقشی ندارند، امنیت حقوقی میدهد، زیرا میدانند هر اقدام مدیریتی که در چارچوب اختیارات باشد، برای همهٔ آنها معتبر است.