وقتی چند نفر در یک مال شریک هستند، یکی از آنها میتواند در ضمن عقد شرکت یا قرارداد جداگانهای اجازه مدیریت اموال مشترک را بگیرد. این شریک که «مأذون در اداره» نامیده میشود، اختیار انجام هر کاری را دارد که برای نگهداری، بهرهبرداری یا حفظ ارزش آن مال ضروری باشد؛ مثل تعمیرات، اجاره دادن یا پرداخت هزینههای جاری. نکته مهم این است که این شریک در برابر زیانهایی که در جریان مدیریت عادی پیش میآید، مسئولیتی ندارد. مثلاً اگر به دلیل نوسان بازار قیمت مال کاهش یابد یا در حین تعمیرات خسارتی به طور غیرعمدی وارد شود، او ضامن نیست. اما این معافیت مطلق نیست: اگر شریک مدیر «تفریط» کند (یعنی در انجام وظایف خود کوتاهی و سهلانگاری کند) یا «تعدی» نماید (یعنی از حدود اختیارات خود فراتر رود و کاری خارج از ضرورت اداره انجام دهد)، در آن صورت مسئول جبران خسارت خواهد بود. در عمل، این ماده به شرکا اطمینان میدهد که مدیر میتواند بدون ترس از مسئولیتهای جزئی، تصمیمات روزمره را بگیرد. از سوی دیگر، با پیشبینی مسئولیت در صورت تفریط یا تعدی، از سوءاستفاده مدیر جلوگیری میکند. تشخیص اینکه آیا عمل مدیر در چارچوب «لازمه اداره» بوده یا نه، در صورت اختلاف با نظر دادگاه مشخص میشود.