وقتی چند نفر با هم مالک یک مال باشند، چگونگی مدیریت و نگهداری آن مال به توافقی بستگی دارد که خودشان بین خود کردهاند. مثلاً اگر دو نفر یک خانه را خریداری کنند، میتوانند در قرارداد یا توافق جداگانه مشخص کنند که تعمیرات، اجاره دادن یا هزینههای مشترک به چه شکلی انجام شود. این قانون به شرکا آزادی عمل کامل میدهد و دخالتی در نحوه اداره اموال مشترک نمیکند. شرکا میتوانند برای هر موضوعی مثل زمان استفاده، تقسیم هزینهها یا نحوه تصمیمگیری، هر طور که بخواهند توافق کنند. البته اگر توافقی نداشته باشند، ممکن است مجبور شوند به قواعد عمومی قانون مدنی یا نظر دادگاه مراجعه کنند.