در قرارداد جعاله، مالی که موضوع عملِ جاعل (سفارشدهنده) است، از لحظهای که به عامل (کسی که کار را انجام میدهد) تحویل میشود تا زمانی که آن را به جاعل پس بدهد، در حکم امانت نزد عامل است. یعنی اگر این مال بدون تقصیر یا تعدی عامل تلف یا گم شود، عامل مسئول جبران آن نیست. منظور از امانت در اینجا این است که عامل فقط در صورتی ضامن شناخته میشود که در نگهداری مال کوتاهی کرده یا از حدود اختیار خود خارج شده باشد. این قانون برای محافظت از عاملی است که بدون داشتن مالکیت، صرفاً برای انجام کار مشخصی مال را در اختیار گرفته است.