در قرارداد جعاله، بر خلاف بسیاری از قراردادهای دیگر، لازم نیست که طرف مقابل (عامل) از ابتدا مشخص و معین باشد. به عبارتی، جاعل (کسی که انجام کاری را به دیگران پیشنهاد میدهد) میتواند برای انجام یک کار، عمومی دعوت کند و هر کس که آن کار را انجام دهد، مستحق اجرت (عوض) میشود، حتی اگر جاعل او را نشناسد یا در ابتدا فرد خاصی را در نظر نداشته باشد. علاوه بر این، در جعاله، جاعل میتواند کاری را به طور مردد و با ویژگیهای نامشخص به دیگران پیشنهاد دهد. یعنی لازم نیست تمام جزئیات و کیفیت کار از ابتدا دقیقاً معلوم باشد. برای مثال، کسی میتواند اعلام کند «هر کس ماشین مرا تعمیر کند، مبلغ معینی میگیرد» بدون اینکه نوع تعمیر یا قطعات لازم را دقیقاً مشخص کند. این انعطافپذیری، جعاله را از سایر قراردادها متمایز میکند. نتیجه این ماده، گسترش دامنه قرارداد جعاله و تسهیل استفاده از آن در امور روزمره است. چنین قراردادی حتی با وجود نامشخص بودن عامل و کیفیت کار، معتبر و الزامآور است و عامل پس از انجام کار، حق دریافت اجرت تعیین شده را دارد.