در قرارداد مضاربه (که در آن یک نفر سرمایه میدهد و دیگری با آن کار میکند) شخصی که سرمایه را در دست دارد و با آن تجارت میکند «مضارب» نامیده میشود. این ماده میگوید مضارب موظف است کارهایی را که در آن نوع تجارت، بر اساس عرف و عادت بازاری و متناسب با زمان و مکان، معمول و متعارف است انجام دهد. مثلاً اگر در تجارت پارچه مرسوم است که تاجر شخصاً به بازار برود و جنس را بخرد، مضارب هم باید همین کار را بکند. اما اگر در عرف تجارت، انجام کاری معمولاً به کارگر یا اجیر سپرده شود (مثلاً باربری یا بستهبندی) و مضارب خودش دست به آن کار بزند، نمیتواند بابت این زحمت اضافی دستمزدی جداگانه از صاحب سرمایه بگیرد. چون وظیفه اصلی مضارب همان مدیریت و انجام تجارت است و اگر کاری را که عرفاً برای دیگران است خودش انجام دهد، این کار را رایگان کرده است. البته این حکم شامل کارهایی که ذاتاً بر عهده خود مضارب است نمیشود. نتیجه عملی این است که مضارب باید هم به عرف تجارت توجه کند و هم بداند که انجام کارهای غیرمعمول به نیابت از دیگران، حقی برای دریافت اجرت اضافه ایجاد نمیکند. صاحب سرمایه هم نباید انتظار داشته باشد مضارب ارزانتر از عرف بازار کار کند، مگر اینکه خودش داوطلبانه کارهای فراتر از وظیفه را انجام دهد.