مضاربه یک قرارداد مشارکتی است که در آن یک نفر سرمایه میدهد و نفر دیگر با آن کار میکند و سود را بین خود تقسیم میکنند. این ماده میگوید مضاربه از نوع عقود جایز است، یعنی هر یک از طرفین (سرمایهگذار یا عامل) میتوانند هر وقت که بخواهند آن را فسخ کنند. برخلاف عقود لازم که تا پایان مدت اعتبار دارند و بدون رضایت طرف دیگر قابل برهم زدن نیستند، در مضاربه هیچکس مجبور به ادامه همکاری نیست. نتیجه عملی این حکم این است که اگر یکی از طرفین دیگر تمایلی به ادامه کار نداشته باشد، میتواند یکطرفه عقد را برهم بزند. اما نکته مهم این است که فسخ نباید به ضرر طرف دیگر تمام شود؛ مثلاً اگر عامل در میانه یک معامله تجاری باشد، سرمایهگذار نمیتواند ناگهان قرارداد را فسخ کند. همچنین اگر عقد فسخ شود، تا پیش از آن هر سودی که به دست آمده، طبق توافق اولیه بین طرفین تقسیم میشود.