قانون مدنی در این ماده تکلیف روشنی را دربارهٔ سرمایه شرکتهای تجاری مشخص کرده است. سرمایهای که شرکا تعهد میکنند به شرکت بیاورند باید حتماً پول نقد باشد، نه چیز دیگری مثل ملک، خودرو یا کالا. این حکم تضمین میکند که شرکت در بدو تأسیس از نقدینگی کافی برای فعالیت برخوردار باشد و ارزش سرمایه به راحتی قابل محاسبه باشد. اگر شریکی به جای پول نقد، مال دیگری مثل زمین یا ماشینآلات بیاورد، قانون این آورده را جزو سرمایهی شرکت محسوب نمیکند. چنین شخصی در واقع سهمالشرکهای ندارد و شریک محسوب نمیشود، مگر اینکه شرکای دیگر توافق کنند و تشریفات قانونی دیگری مثل ارزیابی مال و ثبت در اساسنامه انجام شود. در عمل، برای آنکه مال غیرنقد به سرمایه تبدیل شود، باید طبق مقررات خاصی عمل کرد که در مواد بعدی قانون تجارت آمده است.