بر اساس این قاعده، هرگونه مالیات یا عوارضی که به زمین تعلق میگیرد (خراج) بر عهدهٔ مالک زمین است، مگر این که در قرارداد یا توافق طرفین طور دیگری شرط شده باشد. یعنی اگر در حین خرید یا اجاره، شرط کنند که پرداخت خراج با شخص دیگری است، آن شرط معتبر خواهد بود. اما هزینههای دیگر زمین، مانند هزینهٔ آبیاری، کود، سم و نگهداری، بر اساس توافق طرفین یا عرف محل تعیین میشود. اگر توافقی در کار نباشد، باید به عرف و رویهٔ رایج در آن منطقه مراجعه کرد. این ماده در روابط مالک و مستأجر یا کشاورز اهمیت دارد و مشخص میکند که هر هزینه به عهدهٔ کیست.