در قرارداد مزارعه، کشاورز یا همان عامل این اختیار را دارد که برای انجام کارهای کشاورزی، کارگر استخدام کند یا با شخص دیگری شریک شود. این کارها مانند کاشت، داشت و برداشت محصول است و برای این اقدامات نیازی به اجازه مالک زمین ندارد. اما اگر عامل بخواهد کل حق خود را در قرارداد به شخص دیگری واگذار کند یا زمین را برای کشت به فرد دیگری بسپارد، باید حتماً رضایت مالک زمین را جلب کند. در غیر این صورت، این انتقال بدون اجازه مالک معتبر نیست و مالک میتواند از آن جلوگیری کند. منطق این قانون این است که مالک زمین به شخصیت و توانایی عامل خاصی اعتماد کرده و قرارداد را با او بسته است. بنابراین عامل نمیتواند بدون رضایت مالک، تعهدات خود را به دیگری محول کند، اما در امور اجرایی و جزیی مانند استخدام کارگر آزاد است.