این ماده دربارهٔ مسئولیت عامل (کشاورزی که زمین را زراعت میکند) در برابر مزارع (صاحب زمین) است. اگر عامل در نگهداری و رسیدگی به کشت کوتاهی کند - مثلاً آبیاری را به موقع انجام ندهد یا از آفات جلوگیری نکند - و در نتیجه محصول کمتر از حد معمول شود یا خسارت دیگری به مزارع وارد آید، عامل باید تفاوت ارزش محصول سالم با محصول آسیبدیده را جبران کند. منظور از «مواظبت متعارف» همان مراقبتی است که یک کشاورز معمولی و منطقی در شرایط مشابه انجام میدهد. بنابراین اگر عامل ثابت کند که کوتاهی نکرده یا کمبود محصول به دلیل عوامل طبیعی خارج از کنترل او بوده، ضامن نخواهد بود. این حکم برای حفظ حقوق مزارع و تشویق عامل به دقت در کار کشاورزی وضع شده است.