در قراردادهای مزارعه که بین مالک زمین و کشاورز منعقد میشود، ممکن است یکی از طرفین متوجه شود که در این معامله دچار ضرری ناعادلانه شده است. این ضرر که اصطلاحاً «غبن» نامیده میشود، به حالتی گفته میشود که ارزش آنچه یک طرف میدهد، با آنچه دریافت میکند تناسب منطقی نداشته باشد و این نابرابری در زمان عقد وجود داشته باشد. طبق این ماده، هم مالک زمین و هم کشاورز حق دارند در صورت وجود چنین ضرر چشمگیری، قرارداد را یکطرفه بر هم بزنند و آن را فسخ کنند. این حق فسخ که «خیار غبن» نام دارد، نیازی به رضایت طرف مقابل یا مراجعه به دادگاه ندارد و با اعلام اراده شخص زیاندیده اعمال میشود. البته این اختیار زمانی وجود دارد که غبن در زمان انعقاد قرارداد وجود داشته و فاحش باشد، یعنی ضرر به قدری قابل توجه باشد که عرفاً قابل اغماض نباشد. همچنین اگر طرف زیاندیده پس از آگاه شدن از این عدم تعادل، قرارداد را تأیید کند یا اقدامی انجام دهد که نشانه رضایت او باشد، دیگر نمیتواند از این حق استفاده کند. نتیجه عملی این ماده آن است که نظام حقوقی ایران در برابر نابرابریهای شدید در قراردادهای مزارعه بیتفاوت نیست و به طرف متضرر اجازه میدهد از یک معامله ناعادلانه خارج شود. این حمایت از هر دو طرف قرارداد صورت میگیرد و مختص یک طرف خاص نیست، بلکه هم کشاورز و هم مالک زمین میتوانند در صورت احساس ضرر سنگین، قرارداد را فسخ کنند.