عقد مزارعه که در آن مالک زمین و کشاورز برای کشت و زرع با یکدیگر توافق میکنند، از دسته عقود لازم به حساب میآید. یعنی پس از بسته شدن این قرارداد، هیچیک از دو طرف نمیتواند بهتنهایی و بدون دلیل قانونی آن را برهم بزند یا فسخ کند. این ویژگی باعث میشود که هر دو طرف نسبت به اجرای تعهدات خود در طول مدت قرارداد مطمئن باشند. در عمل، لزوم عقد مزارعه به این معناست که اگر کشاورز پس از شروع کار پشیمان شود یا مالک تصمیم بگیرد زمین را به شخص دیگری واگذار کند، هیچکدام حق برهم زدن یکطرفه قرارداد را ندارند. مگر اینکه در خود قرارداد شرطی برای فسخ گذاشته شده باشد یا یکی از موارد قانونی فسخ مانند تخلف از شرط یا عیب در موضوع معامله پیش بیاید. این حکم برای حفظ ثبات در روابط کشاورزی و جلوگیری از ضرر ناگهانی به طرفین وضع شده است.