در قرارداد مزارعه که نوعی مشارکت در کشاورزی است، قانون به طرفین اجازه میدهد درباره تأمین بذر و سایر هزینهها مانند کود، سم و آب هر طور که توافق کنند عمل کنند. یعنی ممکن است بذر را مالک زمین بدهد یا کشاورز (عامل) تهیه کند؛ همچنین ممکن است هزینههای دیگر را یکی از آن دو بپردازد یا هر دو به نسبت معینی شریک شوند. در هر صورت، سهم هر یک از محصول نهایی به صورت مشاع و بر اساس همان توافق یا عرف محل تعیین میشود. مثلاً اگر در منطقهای رسم بر این باشد که در ازای تأمین بذر توسط عامل، سهم او یک سوم بیشتر شود، همان عرف ملاک عمل قرار میگیرد.