این قاعده ناظر به قراردادهایی است که در آنها مدت همکاری مشخص نشده اما مزد بر اساس واحد زمان (مثلاً روزانه یا ماهانه) تعیین شده است. در چنین حالتی قانون میگوید مدت کار همان واحد زمانی است که مزد برای آن تعیین گردیده؛ یعنی اگر مزد روزانه توافق شده، قرارداد فقط برای یک روز معتبر است و پس از آن خودبهخود پایان مییابد. اگر پس از پایان آن مدت، کارگر به کار ادامه دهد و کارفرما هم او را نگه دارد، قرارداد جدیدی به طور ضمنی شکل میگیرد. در این حالت کارگر مستحق همان مزد سابق خواهد بود، چون فرض بر این است که دو طرف با همین شرایط به توافق رسیدهاند. به این توافق ضمنی در اصطلاح حقوقی «مراضات» میگویند، یعنی رضایت دو طرف که از رفتارشان فهمیده میشود.