این ماده قانونی به تعریف اصطلاحات اصلی در قرارداد اجاره اشخاص میپردازد. در این نوع قرارداد که به آن «اجاره اشخاص» یا «اجاره خدمات» هم گفته میشود، دو طرف اصلی وجود دارند: شخصی که نیروی کار یا خدمات دیگری را برای مدت معینی در اختیار میگیرد «مستأجر» نامیده میشود و شخصی که خدمات خود را ارائه میدهد «اجیر» خوانده میشود. به پولی که در ازای این خدمات پرداخت میشود نیز «اجرت» یا «مالالاجاره» گفته میشود. این تعاریف پایه و اساس حقوق و تکالیف طرفین در قراردادهای کاری و خدماتی را شکل میدهند و درک درست آنها برای تشخیص نوع قرارداد و قواعد حاکم بر آن ضروری است. برای مثال، در قرارداد اجاره اشخاص، برخلاف اجاره اشیاء، موضوع قرارداد خود شخص نیست، بلکه انجام کار یا ارائه خدمت توسط اوست. بنابراین، مستأجر مالک اجیر نمیشود، بلکه فقط حق استفاده از خدمات او را در چارچوب توافق شده پیدا میکند.