در قرارداد اجارهای که موضوع آن یک حیوان است، قانونگذار الزام نکرده که حتماً یک حیوان مشخص و معین طرف معامله باشد. برای مثال لازم نیست بگویید «اسب سیاهِ فلان اصطبل» را اجاره میدهم. همین که نوع حیوان را معین کنید، مثلاً «یک رأس قاطر» یا «یک شتر برای حمل بار»، برای درست بودن قرارداد کافی است. این قاعده به معاملهگران اجازه میدهد بدون نیاز به تعیین حیوان مشخص، بر اساس نوع و ویژگیهای کلی، قرارداد ببندند. نتیجه عملی این ماده آن است که اگر پس از عقد، حیوان معیوبی تحویل داده شود یا از نوع توافقشده نباشد، مستأجر حق فسخ یا مطالبه خسارت دارد. اما اگر حیوان دقیقاً منطبق بر نوع تعیینشده باشد، اجارهدهنده تعهد خود را انجام داده است، حتی اگر حیوان مشخص دیگری در نظر بوده باشد.