اجارهٔ حیوان با سایر اجارهها تفاوتهایی دارد و قانون برای تعیین منفعت آن دو راه مشخص کرده است. اول اینکه مدت اجاره را مشخص کنید، مثلاً بگویید این اسب را برای یک روز اجاره میدهم. دوم اینکه مسافت و مقصد را تعیین کنید، مثلاً بگویید این قاطر را برای بردن بار تا شهر الف اجاره میدهم. در هر دو صورت منفعت اجاره روشن میشود و قرارداد اعتبار پیدا میکند. اگر هیچیک از این دو راه را در قرارداد نیاورید، اجاره باطل است چون منفعت نامشخص میماند. مثلاً اگر فقط بگویید «حیوان را برای سواری اجاره میدهم» بدون ذکر مدت یا مسافت، طرفین نمیدانند دقیقاً چه چیزی را معامله کردهاند. بنابراین برای اعتبار اجارهٔ حیوان، حتماً باید یا مدت یا مسافت و مقصد را به روشنی در قرارداد قید کنید.