اگر مستأجری که اجاره را به صورت قسطی پرداخت میکند، فوت کند، آن دسته از اقساطی که هنوز سررسیدشان نرسیده بود، با مرگ او یکباره قابل مطالبه نمیشوند. یعنی موجر نمیتواند به خاطر فوت مستأجر، باقی اقساط را به صورت نقد و یکجا از ورثه بخواهد. این اقساط همچنان در موعدهای مقرر خود قابل پرداخت هستند و تا رسیدن زمان هر قسط، دِینی بر ذمهٔ مستأجر یا جانشینان او محسوب نمیشوند. منظور از «حال شدن» در این ماده، همان تبدیل شدن تعهد به دِین نقد و قابل پرداخت فوری است. قانونگذار با این حکم، از ورثه در برابر فشاری که ممکن است پس از فوت متوفی برای پرداخت یکجای اقساط به آنها وارد شود، حمایت کرده است.