این ماده مربوط به جایی است که در قرارداد اجاره، به مستأجر اجازه داده شده که روی زمین مورد اجاره ساختمان بسازد یا درخت بکارد. در چنین شرایطی، صاحب زمین (موجر) نمیتواند پس از پایان مدت اجاره، مستأجر را مجبور کند که ساختمان را خراب کند یا درختها را از ریشه درآورد. این حق مستأجر است که بنا یا درخت را به حال خود باقی بگذارد. بعد از تمام شدن مدت اجاره، اگر ساختمان یا درخت همچنان در دست مستأجر باشد (یعنی او زمین را پس نداده باشد)، صاحب زمین میتواند برای استفاده از زمین خود، مبلغی معادل اجارهٔ معمول آن منطقه (اجرتالمثل) از مستأجر دریافت کند. برعکس، اگر مستأجر زمین را تخلیه کند و بنا یا درخت به دست صاحب زمین بیفتد، مستأجر میتواند مبلغی معادل اجارهٔ آن بنا یا درخت را از موجر مطالبه کند. به بیان دیگر، این ماده تعادل حقوقی بین دو طرف ایجاد میکند: مستأجر مجبور به تخریب سرمایهای که با اجازه ساخته نیست و موجر هم برای استفاده از زمینش یا از دست دادن بنا و درخت، بیاجرت نمیماند.