ماده ۴۹۰ قانون مدنی سه تکلیف اصلی را بر عهده مستأجر میگذارد. اول اینکه مستأجر باید از ملک مورد اجاره به شکلی معمول و متعارف استفاده کند و از هرگونه زیادهروی یا کوتاهی که به ملک آسیب بزند خودداری کند؛ مثلاً اگر آپارتمانی را اجاره کرده، نباید دیوارهای آن را بدون مجوز خراب کند یا در نگهداری آن از حد معمول غفلت ورزد. دوم اینکه مستأجر مکلف است از ملک دقیقاً برای همان منظوری که در قرارداد مشخص شده بهره ببرد. اگر قرارداد کاربری خاصی را معین نکرده باشد، باید همان استفادهای را بکند که از نوع ملک و اوضاع و احوال برمیآید، مثلاً یک مغازه را به جای فروشگاه به انبار خصوصی تبدیل نکند. سوم اینکه مستأجر باید اجارهبها را در زمانهایی که در قرارداد تعیین شده است بپردازد و اگر زمانی تعیین نشده باشد، ملزم است آن را نقداً و به صورت یکجا بدهد. نقض هر یک از این تکالیف میتواند برای مستأجر مسئولیتهایی مانند جبران خسارت یا حتی فسخ قرارداد از سوی موجر را در پی داشته باشد.