اجارهنشین موظف است از ملکی که اجاره کرده به درستی نگهداری کند و کاری انجام ندهد که به آن آسیب بزند یا ارزش آن را کم کند. اگر مستأجر بر خلاف این وظیفه عمل کند، مثلاً به دیوارها آسیب بزند یا تغییرات غیرمجاز ایجاد کند، صاحب خانه میتواند اجاره را فسخ کند. اما این حق فسخ برای موجر در شرایطی ایجاد میشود که خودش نتواند مانع این آسیبها شود؛ یعنی اگر بتواند از طریق قانونی یا مراجعه به مراجع جلوی مستأجر را بگیرد، دیگر حق فسخ یکطرفه ندارد. منظور از «تعدی» این است که مستأجر کاری ورای اجازه انجام دهد، مثلاً ساختمان را خراب کند یا کاربری آن را تغییر دهد. «تفریط» هم به معنی کوتاهی در نگهداری از ملک است، مثل اینکه تعمیرات ضروری را انجام ندهد و باعث خرابی بیشتر شود. در هر دو صورت، اگر موجر نتواند از ادامه این رفتارها جلوگیری کند، میتواند قرارداد را به هم بزند و ملک را پس بگیرد. این ماده یک استثنا بر اصل لزوم قراردادهاست؛ یعنی معمولاً هیچیک از طرفین نمیتوانند یکطرفه اجاره را فسخ کنند، اما در اینجا قانون به صاحب خانه اجازه میدهد در برابر رفتارهای مخرب مستأجر عکسالعمل نشان دهد. مهم این است که موجر باید ثابت کند که راه دیگری برای جلوگیری از آسیب نداشته است.