اجارهای درست و معتبر است که بتوان از مال مورد اجاره استفاده کرد بدون اینکه خود آن مال از بین برود یا نابود شود. مثلاً اگر خانهای را اجاره میدهید، مستأجر میتواند در آن زندگی کند اما خود خانه پابرجا میماند. پس قرارداد اجارهای که موضوع آن چیزی باشد که با استفاده از بین میرود، مثل مواد خوراکی یا سوخت، اعتبار ندارد و از نظر قانونی اجاره محسوب نمیشود. این شرط برای همه انواع اجاره لازم است، چه مال غیرمنقول باشد مثل زمین و ساختمان، چه مال منقول مثل خودرو یا ابزار کار. اگر در قراردادی شرط شود که مستأجر حق دارد مال را مصرف کرده و از بین ببرد، دیگر اسم آن اجاره نیست و ممکن است عنوان حقوقی دیگری مثل قرض یا بیع پیدا کند. در نتیجه، اگر کسی مالی را اجاره دهد که با بهرهبرداری عادی از بین میرود، قرارداد باطل است و هیچکدام از طرفین نمیتوانند حقوق ناشی از اجاره را مطالبه کنند.