اجاره یک قرارداد است که به موجب آن، مالک (موجر) مال خود را برای مدت معین و در ازای دریافت مبلغی (اجارهبها) در اختیار دیگری (مستأجر) میگذارد. ماده ۴۷۰ قانون مدنی یکی از شرایط اساسی برای درستی این قرارداد را مشخص میکند: موجر باید در زمان عقد اجاره توانایی تحویل دادن و تحویل نگه داشتن مال مورد اجاره را داشته باشد. این یعنی اگر مالک نتواند عملاً مال را به مستأجر تحویل دهد یا در طول مدت اجاره امکان استفاده از آن را برای مستأجر فراهم کند، قرارداد اجاره باطل است. برای مثال، اگر کسی خانهای را اجاره دهد که در آن شخص دیگری بدون رضایت او ساکن است و مالک قدرت بیرون کردن او را ندارد، یا اگر ماشینی را اجاره دهد که در گمرک توقیف شده و دسترسی به آن ممکن نیست، اجاره از اساس صحیح نیست. منظور از «قدرت بر تسلیم» توانایی حقوقی و عملی است، نه صرفاً ادعای مالک. بنابراین، اگر مالک در زمان بستن قرارداد، قدرت تحویل را نداشته باشد اما بعداً آن را به دست آورد، باز هم اجاره اولیه باطل است، مگر اینکه طرفین قرارداد جدیدی منعقد کنند. نتیجه این شرط آن است که مستأجر میتواند در صورت عدم تحویل مال، اجاره را بر هم بزند و اجارهبهای پرداختی را پس بگیرد. همچنین، اگر مستأجر پس از تحویل گرفتن مال متوجه شود که موجر از ابتدا قدرت تسلیم نداشته، حق فسخ قرارداد را دارد. این قاعده برای حمایت از مستأجر وضع شده تا کسی نتواند مالی را اجاره دهد که عملاً در اختیار او نیست.