گاهی طرف یک قرارداد با اینکه حق فسخ دارد، کاری انجام میدهد که نشان میدهد به معامله راضی است و نمیخواهد آن را به هم بزند. مثلاً مشتری که حق دارد کالای خریده را پس بدهد، در عوض آن کالا را به شخص دیگری میفروشد یا آن را گرو میگذارد. قانون به این جور کارها میگوید «امضای فعلی»، یعنی عملی که مثل امضا کردن پای قرارداد است و رضایت طرف را نشان میدهد. در این صورت آن شخص دیگر نمیتواند از حق فسخ خود استفاده کند و معامله قطعی میشود.