برای به هم زدن یک قرارداد، نیازی نیست حتماً از کلمهٔ خاصی مثل «فسخ» استفاده کنید. هر جمله یا رفتاری که به وضوح نشان دهد قصد پایان دادن به معامله را دارید، برای فسخ کافی است. مثلاً اگر خریدار کالای معیوب را به فروشنده برگرداند و بگوید «این را نمیخواهم»، این عمل فسخ محسوب میشود. نکتهٔ اصلی این است که قصد شما از این لفظ یا عمل باید برای طرف مقابل یا دیگران روشن باشد. اگر رفتاری مبهم انجام دهید یا جملهای بگویید که معنای دیگری هم داشته باشد، ممکن است فسخ شما از نظر قانونی معتبر نباشد. بنابراین، بهتر است برای جلوگیری از اختلاف، فسخ را به شکلی صریح و بدون ابهام اعلام کنید. این قاعده برای همهٔ انواع قراردادها که قانون امکان فسخ را داده، مانند خیار عیب یا خیار غبن، کاربرد دارد. نتیجهٔ فسخ این است که قرارداد از ابتدا منحل میشود و هر طرف باید آنچه را گرفته به دیگری برگرداند.